30عدد
خوراکی
4mg
قرص 1 میلیگرم و قرص خطدار 4 میلیگرم
این دارو برای بیماری فعلی شما تجویز شده است، لذا از مصرف آن در موارد مشابه یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری نمایید.
قبل از مصرف این دارو در موارد زیر با پزشک خود مشورت نمایید:
در صورت حساسیت به این دارو یا هر نوع ماده دیگر از قبیل مواد غذایی، محافظ، رنگها و غیره.
در صورت سابقه هر نوع بیماری به ویژه افسردگی، پارکینسون، نارسایی قلبی، آریتمی، مشکلات کبدی، صرع یا تشنج.
در صورت مصرف هرگونه داروی دیگر.
پیموزاید در دوران بارداری و شیردهی نباید مصرف شود مگر با نظر پزشک متخصص.
این دارو در بیماران مبتلا به دمانس ناشی از سایکوز که تحت درمان با داروهای آنتیسایکوتیک هستند، منع مصرف دارد؛ زیرا میتواند سبب مرگ ناشی از ایست قلبی شود.
پیموزاید با بسیاری از داروها تداخل دارد. در صورت مصرف داروهای آنتیکولینرژیک، لوودوپا، آنتیبیوتیکها (اریترومایسین، کلاریترومایسین)، ضد قارچها (کتوکونازول، فلوکونازول)، داروهای قلبی (کینیدین، آمیودارون، سوتالول)، دیورتیکها، داروهای ضد ویروس (ایندیناویر، ریتوناویر)، بلاککنندههای کانال کلسیم، داروهای ضد حساسیت (ترفنادین)، داروهای ضد افسردگی (آمیتریپتیلین، سرترالین، سیتالوپرام) و داروهای اعصاب (کلرپرومازین و تیوریدازین) حتماً پزشک را مطلع کنید.
آب گریپفروت روی متابولیسم دارو اثر منفی میگذارد؛ لذا از مصرف همزمان آن با پیموزاید اجتناب کنید.
مصرف همزمان با الکل میتواند سبب افزایش عوارض جانبی و خوابآلودگی شدید شود.
پیموزاید میتواند سطح الکترولیتهای خون (پتاسیم یا منیزیم) را تغییر دهد؛ لذا پایش وضعیت بیمار در طول درمان ضروری است.
در سالمندان احتمال بروز عوارض اکستراپیرامیدال، آنتیکولینرژیک، حساسیت و خوابآلودگی بیشتر است و دوز درمانی باید کاهش یابد.
مقدار دقیق مصرف توسط پزشک تعیین میشود. مقادیر معمول به شرح ذیل است:
سندروم تورت:
بزرگسالان: شروع با 1 تا 2 میلیگرم در روز (در دو دوز منقسم) و افزایش تدریجی بر اساس پاسخ درمانی.
سالمندان: شروع با دوزهای کمتر بر اساس تحمل بیمار.
اسکیزوفرنی:
بزرگسالان: شروع با 2 میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا حداکثر 20 میلیگرم بر اساس پاسخ درمانی.
سالمندان: شروع با 1 میلیگرم یکبار در روز.
پارانوئید:
بزرگسالان: شروع با 4 میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا 16 میلیگرم در روز.
سالمندان: شروع با 2 میلیگرم یکبار در روز.
توجه: مصرف پیموزاید در کودکان زیر 12 سال توصیه نمیشود.
دارو معمولاً یکبار در روز و صبحها مصرف میشود.
از مصرف گریپفروت در حین درمان اجتناب نمایید.
در صورت فراموشی یک دوز، به محض یادآوری آن را مصرف کنید؛ مگر آنکه زمان دوز بعدی نزدیک باشد. دوز را دو برابر نکنید.
از قطع ناگهانی دارو خودداری نمایید.
این دارو ممکن است باعث گیجی و خستگی شود؛ لذا هنگام رانندگی یا کار با ماشینآلات احتیاط کنید.
عوارض مهم (نیازمند اطلاع فوری به پزشک):
واکنشهای شدید آلرژیک (تورم صورت، زبان، تنگی نفس).
سندروم بدخیم نورولپتیک: تپش قلب، تعریق، تغییر فشار خون، سفتی عضلات و کاهش هوشیاری.
عوارض با شیوع کمتر:
خشکی دهان، خوابآلودگی، اختلالات بینایی، یبوست، افزایش اشتها، سرگیجه، حساسیت به نور و افت فشار خون وضعیتی.
عوارض نادر:
سکته قلبی، تشنج، افزایش طول موج QT، اختلالات خونی (لکوپنی، آگرانولوسیتوز)، زردی و لوپوس دارویی.
در دمای کمتر از 30 درجه سانتیگراد، دور از نور و رطوبت نگهداری شود.
دور از دسترس کودکان نگهداری شود.
از مصرف داروی تاریخگذشته خودداری نمایید.
این دارو به صورت قرصهای 1 و 4 میلیگرمی در جعبههای 30 عددی با نام برند پیمورپ توسط شرکت داروسازی آفاشیمی تولید و عرضه میشود.
قرص ۱ میلیگرم و قرص خطدار ۴ میلیگرم
این دارو برای بیماری فعلی شما تجویز شده است، لذا از مصرف آن در موارد مشابه یا توصیه مصرف آن به دیگران خودداری نمایید.
قبل از مصرف این دارو در موارد زیر با پزشک خود مشورت نمایید:
در صورت حساسیت به این دارو یا هر نوع ماده دیگر از قبیل مواد غذایی، محافظ، رنگها و غیره.
در صورت سابقه هر نوع بیماری به ویژه افسردگی، پارکینسون، نارسایی قلبی، آریتمی، مشکلات کبدی، صرع یا تشنج.
در صورت مصرف هرگونه داروی دیگر.
پیموزاید در دوران بارداری و شیردهی نباید مصرف شود مگر با نظر پزشک متخصص.
این دارو در بیماران مبتلا به دمانس ناشی از سایکوز که تحت درمان با داروهای آنتیسایکوتیک هستند، منع مصرف دارد؛ زیرا میتواند سبب مرگ ناشی از ایست قلبی شود.
پیموزاید با بسیاری از داروها تداخل دارد. در صورت مصرف داروهای آنتیکولینرژیک، لوودوپا، آنتیبیوتیکها (مانند اریترومایسین، کلاریترومایسین)، داروهای ضد قارچ (مانند کتوکونازول، فلوکونازول)، داروهای قلبی-عروقی (مانند کینیدین، آمیودارون، سوتالول) و دیورتیکها، داروهای ضد ویروس (مانند ایندیناویر، ریتوناویر)، بلاککنندههای کانال کلسیم، داروهای ضد حساسیت (مانند ترفنادین)، داروهای گوارشی، داروهای ضد مالاریا، داروهای ضد افسردگی (مانند آمیتریپتیلین، سرترالین، پاروکستین، سیتالوپرام، اسسیتالوپرام) و داروهای اعصاب (مانند کلرپرومازین و تیوریدازین) حتماً پزشک معالج را در جریان قرار دهید.
آب گریپفروت میتواند روی متابولیسم دارو اثر بگذارد؛ لذا از مصرف پیموزاید با آب گریپفروت اجتناب کنید.
مصرف همزمان پیموزاید با الکل میتواند سبب افزایش عوارض جانبی دارو و خوابآلودگی شود.
مصرف پیموزاید میتواند الکترولیتهای خون نظیر پتاسیم یا منیزیم را تغییر دهد؛ در حین مصرف، بیمار میبایست مانیتور شود.
احتمال بروز عوارض اکستراپیرامیدال، آنتیکولینرژیکی، حساسیت و خوابآلودگی در سالمندان بیشتر از بزرگسالان است؛ لذا دوز درمانی میبایست کاهش یابد.
مقدار مصرف دارو را پزشک معالج تعیین مینماید. اما مقدار معمول مصرف به شرح ذیل است:
سندروم تورت:
بزرگسالان: شروع با ۱ تا ۲ میلیگرم در روز (در دو دوز منقسم) و افزایش تدریجی بر اساس پاسخ و تحمل بیمار.
سالمندان: بر اساس پاسخ و تحمل میبایست از دوزهای کمتر استفاده کنند.
اسکیزوفرنی:
بزرگسالان: شروع با ۲ میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا ۲۰ میلیگرم در روز بر اساس پاسخ درمانی.
سالمندان: شروع با ۱ میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا ۲۰ میلیگرم در روز بر اساس پاسخ درمانی.
پارانوئید:
بزرگسالان: شروع با ۴ میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا ۱۶ میلیگرم در روز بر اساس پاسخ درمانی.
سالمندان: شروع با ۲ میلیگرم یکبار در روز و افزایش تا ۲۰ میلیگرم در روز بر اساس پاسخ درمانی.
توجه: مصرف پیموزاید در کودکان زیر ۱۲ سال توصیه نمیشود.
دارو باید یکبار در روز و صبحها مصرف شود.
در حین درمان با دارو از مصرف گریپفروت اجتناب شود.
در صورت مصرف بیش از مقدار تجویز شده به پزشک مراجعه کنید.
در صورت فراموش کردن یک دوز، به محض یادآوری آن را مصرف نمایید؛ اما اگر زمان مصرف نوبت بعدی نزدیک است، از مصرف آن صرفنظر کرده و دوز را دو برابر نکنید.
از قطع کردن ناگهانی مصرف دارو خودداری نمایید.
پیموزاید ممکن است باعث گیجی و خستگی شود؛ لذا از رانندگی یا انجام کارهایی که نیاز به دقت زیادی دارند، اجتناب کنید.
عوارض جانبی مهم (نیازمند اطلاع فوری به پزشک):
واکنشهای شدید آلرژیک (تورم صورت، زبان، لبها، دشواری در تنفس، خارش و راش پوستی)، بروز سندروم بدخیم نورولپتیک (تپش قلب، تعریق، تغییر فشار خون، تنفس سریع، سفتی عضلات، کاهش هوشیاری و کما).
عوارض با شیوع کمتر:
خشکی دهان، گیجی، خوابآلودگی، اختلالات بینایی، یبوست، افزایش اشتها، احساس تشنگی، سرگیجه، عصبی شدن، حساسیت به نور، افت فشار خون وضعیتی، احتقان بینی و اسهال.
عوارض نادر:
سکته قلبی، تشنج، افزایش طول موج QT، لکوپنی، آگرانولوسیتوز، زردی و لوپوس ناشی از دارو.
دارو را در دمای کمتر از ۳۰ درجه سانتیگراد، دور از نور و رطوبت نگهداری نمایید.
از مصرف داروی تاریخگذشته خودداری نمایید.
دارو را دور از دسترس کودکان نگهداری نمایید.
این دارو به صورت قرصهای حاوی ۱ و ۴ میلیگرم پیموزاید در جعبههای ۳۰ عددی با نام برند پیمورپ توسط شرکت داروسازی آفاشیمی تولید و عرضه میشود.
پیموزاید یک داروی آنتیسایکوتیک است که به دلیل اثرات اختصاصی بر سیستم هدایتی قلب و مسیرهای متابولیکی کبد، تداخلات دارویی بسیار مهم و حیاتی دارد.
داروهای افزاینده فاصله QT: مصرف همزمان پیموزاید با هر دارویی که باعث افزایش طول فاصله QT شود (مانند کینیدین، آمیودارون، سوتالول) ممنوع است، زیرا خطر آریتمیهای مرگبار را به شدت افزایش میدهد.
مهارکنندههای آنزیمی: مصرف همزمان با مهارکنندههای قوی سیستم سیتوکروم (CYP3A4، CYP2D6 و CYP1A2) ممنوع است. این داروها شامل:
آنتیبیوتیکهای ماکرولید: اریترومایسین و کلاریترومایسین.
ضد قارچهای آزولی: فلوکونازول و کتوکونازول.
مهارکنندههای پروتئاز (ایدز): ریتوناویر و ایندیناویر.
داروهای ضد افسردگی (SSRIs): سرترالین، پاروکستین، سیتالوپرام و اسسیتالوپرام.
لوودوپا: پیموزاید میتواند اثرات ضد پارکینسون لوودوپا را مختل کرده و علائم بیماری را تشدید کند.
داروهای ضد تشنج: به دلیل کاهش آستانه تشنج توسط پیموزاید، ممکن است نیاز به تنظیم مجدد دوز داروهای ضد تشنج باشد.
متوکلوپرامید: مصرف همزمان خطر بروز عوارض خارج هرمی (اختلالات حرکتی) را افزایش میدهد.
مسدودکنندههای کانال کلسیم: ممکن است منجر به افت شدید فشار خون شود.
الکل و گریپفروت: مصرف الکل باعث تشدید خوابآلودگی و عوارض جانبی میشود. همچنین آب گریپفروت با مهار متابولیسم دارو، سطح خونی آن را به میزان خطرناکی بالا میبرد.
بیماران مبتلا به دمانس (زوال عقل): این دارو برای درمان اختلالات رفتاری ناشی از زوال عقل مجوز ندارد و مصرف آن در این افراد خطر مرگ ناشی از ایست قلبی را افزایش میدهد.
پایش قلبی (ECG): انجام نوار قلب قبل از شروع درمان و به طور دورهای الزامی است. در صورت رسیدن فاصله QT یا QTc به بیش از ۵۰۰ میلیثانیه، مصرف دارو باید قطع شود.
تعادل الکترولیتی: هیپوکالمی (کاهش پتاسیم) و هیپومنیزمی خطر سمیت قلبی دارو را بالا میبرند. از مصرف دیورتیکهای دفعکننده پتاسیم باید اجتناب شود و در صورت نیاز، نوع نگهدارنده پتاسیم ترجیح داده میشود.
سابقه آریتمی قلبی یا سندرم QT طولانی (مادرزادی یا اکتسابی).
انفارکتوس حاد میوکارد (سکته قلبی) یا نارسایی قلبی جبران نشده.
ضعف شدید سیستم عصبی مرکزی (CNS) یا حالات کما.
بیماری پارکینسون و افسردگی شدید.
تیکهای صوتی و حرکتی که مربوط به اختلال تورت (Tourette) نباشند.
سابقه سرطان پستان.
بیماریهای کبدی: به دلیل متابولیسم گسترده در کبد، در این بیماران باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
ترومبوآمبولی: تمام عوامل خطر لخته شدن خون (ترومبوآمبولی وریدی) باید قبل و در طول درمان شناسایی و اقدامات پیشگیرانه انجام شود.
اگر شما نیاز به خدمات ما دارید و به دنبال مشاوره از گروه آفا شیمی هستید، میتوانید با پر کردن فرم مشاوره، با کارشناسان ما در ارتباط باشید.
